Τρίτη 17 Νοεμβρίου 2026

Σιωπηρή δήμευση της ελληνικής γης: Οι «άριστοι» στρώνουν κόκκινο χαλί στα Funds


  του Γεώργιου Παπάζογλου

Απίστευτο πολεοδομικό αλαλούμ με τους «αόρατους» δρόμους

Νεκρώνουν την επαρχία και τα νησιά και στρώνουν το χαλί στα μεγάλα συμφέροντα

Για τέσσερα ολόκληρα χρόνια, εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες μικροϊδιοκτήτες ζουν ένα πρωτοφανές πολεοδομικό και οικονομικό μαρτύριο. Άνθρωποι που...   

αγόρασαν με κόπο, κληρονόμησαν από τους γονείς τους, πλήρωναν επί δεκαετίες φόρους και κατείχαν νόμιμους τίτλους και τεχνικές βεβαιώσεις, ξύπνησαν μια μέρα και ανακάλυψαν πως η περιουσία τους δεν αξίζει ούτε τα χαρτιά στα οποία είναι γραμμένη!

Τα περίφημα «τέσσερα στρέμματα» εκτός σχεδίου, ο κανόνας πάνω στον οποίο χτίστηκε η μικροϊδιοκτησία της ελληνικής επαρχίας και των νησιών, τινάχτηκαν στον αέρα από την κυβερνητική ανικανότητα του «επιτελικού κράτους».

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη ζητά ξαφνικά «πρόσωπο σε αναγνωρισμένο κοινόχρηστο δρόμο». Μόνο που το ίδιο αυτό κράτος δεν έχει φροντίσει να αναγνωρίσει τους δρόμους! Οι μελέτες για τα Τοπικά Πολεοδομικά Σχέδια σέρνονται, το Προεδρικό Διάταγμα για τον χαρακτηρισμό των οδών παραμένει στα συρτάρια του ΥΠΕΝ και το αποτέλεσμα είναι ένας απέραντος παραλογισμός: οι Έλληνες πολίτες τιμωρούνται επειδή η διοίκηση αδυνατεί να κάνει τη δουλειά της.

Ο φόβος της κάλπης και η «καυτή πατάτα»


Το πιο εξοργιστικό σε αυτή την υπόθεση δεν είναι μόνο η γραφειοκρατική παράλυση, αλλά ο κυνικός πολιτικός υπολογισμός της κυβέρνησης. Στους διαδρόμους των υπουργείων το ζήτημα αντιμετωπίζεται ως «καυτή πατάτα». Κανείς δεν τολμά να υπογράψει, κανείς δεν αναλαμβάνει την ευθύνη να ξεκαθαρίσει το τοπίο πριν από τις εκλογές. Γιατί; Διότι γνωρίζουν πολύ καλά ότι τη στιγμή που θα πέσουν οι υπογραφές, χιλιάδες οικόπεδα σε νησιά, τουριστικές ζώνες και περιαστικές περιοχές θα μετατραπούν και επισήμως σε αγροτεμάχια μηδενικής αξίας, καταδικασμένα να μείνουν απούλητα ή να χαριστούν για ένα κομμάτι ψωμί στα μεγάλα επενδυτικά σχήματα που καραδοκούν.

Προτιμούν, λοιπόν, να κρατούν τους πολίτες σε καθεστώς ομηρείας, να τους αφήνουν να βράζουν στο ζουμί τους, να πληρώνουν ΕΝΦΙΑ για οικόπεδα που δεν χτίζονται, να χάνουν αγοραστές, να ακυρώνουν γονικές παροχές και να βλέπουν τις τράπεζες να τους κλείνουν την πόρτα κατάμουτρα!

Ένα κράτος-λαβύρινθος


Εν τω μεταξύ, στις κατά τόπους Πολεοδομίες επικρατεί το απόλυτο χάος. Άλλες υπηρεσίες εκδίδουν άδειες και άλλες τις απορρίπτουν για πανομοιότυπες περιπτώσεις, αποδεικνύοντας ότι η ισονομία στη χώρα έχει πάει περίπατο προ πολλού. Ακόμα όμως και ο πολίτης που θα καταφέρει να πάρει άδεια στα χέρια του, ζει με τον τρόμο της δικαστικής ακύρωσης έπειτα από μια απλή προσφυγή κάποιου γείτονα.

Ενώ η κυβέρνηση κομπάζει για «ανάπτυξη» και «προσέλκυση επενδύσεων», στην πράξη έχει νεκρώσει την κτηματαγορά της ελληνικής περιφέρειας. Όσοι πλήρωσαν μελέτες και μηχανικούς βλέπουν τα χρήματά τους να πηγαίνουν στον βρόντο. Όσοι ήλπιζαν να αξιοποιήσουν το πατρικό τους κτήμα για να ορθοποδήσουν οικονομικά, βρίσκονται αντιμέτωποι με ένα κράτος-δυνάστη, που τους ζητά να περιμένουν δύο, πέντε ή και δέκα χρόνια μέχρι να ολοκληρωθούν οι ατέρμονες διαβουλεύσεις και οι αεροφωτογραφίες του 1977.

Η θηλιά στη μικροϊδιοκτησία


Δεν πρόκειται για μια απλή «πολεοδομική εκκρεμότητα», αλλά για μια βίαιη, αθόρυβη αναδιανομή πλούτου εις βάρος της ελληνικής οικογένειας. Όταν απαξιώνεις με διοικητικά τερτίπια και πολυετείς καθυστερήσεις τη γη του μέσου Έλληνα, του στερείς το τελευταίο του αποκούμπι.

Το κράτος δεν μπορεί να λειτουργεί ως κοινός απατεώνας, εισπράττοντας ΕΝΦΙΑ για οικόπεδα που το ίδιο απαξίωσε με μια μονοκοντυλιά. Είτε θα αποκαταστήσουν εδώ και τώρα τη νομιμότητα για τους μικροϊδιοκτήτες, είτε θα ομολογήσουν ευθαρσώς ότι εκτελούν συμβόλαιο εξόντωσης της ελληνικής περιουσίας προς όφελος των «λίγων» και εκλεκτών της «Μαξίμου ΑΕ»…