Κυριακή κοντή γιορτή… Απόσπασμα από το βιβλίο μου «Ήθη, έθιμα & συνήθειες».
Το βράδυ αρχίζουν οι βόλτες στα μπαΐρια που έχουν στολιστεί και φωταγωγηθεί. Η μουσική ακούγεται δυνατά από τα ηχεία και ωθεί τους ανθρώπους να στήσουν το χορό. Τα...
κέδρα ρίχνονται συνεχόμενα στη φωτιά που υψώνεται λαίμαργα προς τον ουρανό, φωτίζοντας και ζεσταίνοντας τους παρευρισκόμενους, οι οποίοι αποφεύγουν να στέκονται στο μέρος που πάνε οι στάχτες. Σε διαφορετική περίπτωση λούζονται απ’ τις στάχτες και φαίνονται χιονισμένοι, προκαλώντας το γέλιο σε όποιους τους βλέπουν.
Τα καρναβάλια γυρνάνε ασταμάτητα από γειτονιά σε γειτονιά, φροντίζοντας να πειράζουν γνωστούς και μη, φορώντας διάφορες μάσκες και στολές. Ο κόσμος μαζεύεται στις γειτονιές που έχουν το καλύτερο κέφι ως το πρωί, πίνοντας και χορεύοντας γύρω απ’ τις πανύψηλες φωτιές με τις πύρινες φλόγες. Στο τέλος όσοι αντέχουν μαζεύονται στη γειτονιά που δεν έχει τελειώσει το κάψιμο των κέδρων της, συνήθως έχει την καλύτερη οργάνωση και το περισσότερο κέφι.
Το χειμώνα είναι περισσότερο κλεισμένοι στα σπίτια οι άνθρωποι, γι’ αυτό και οι Απόκριες αποτελούν μεγάλη ευκαιρία για διασκέδαση. Όταν τα κέδρα τελειώσουν απομένουν βουνό οι στάχτες και τα κάρβουνα. Οι γλεντζέδες ψήνουν διάφορα στα κάρβουνα, για να συνοδεύσουν το κρασί απ’ τα βαρέλια και να το τελειώσουν. Άλλη μια Αποκριά έχει τελειώσει, ανάμεικτα συναισθήματα χαράς και λύπης τους διακατέχουν. Όσοι συμμετείχαν ενεργά στο έθιμο, είναι κουρασμένοι από το κόψιμο των κέδρων, το κουβάλημα και τα ξενύχτια. Του χρόνου πάλι...
