Αντώνης Ι. Ζαρκανέλας π. Γενικός Διευθυντής Ανάπτυξης Νομαρχίας Θεσσαλονίκης.
Η πολυπράγμων, κατά το καταστατικό της, Μη Κερδοσκοπική Εταιρία με την επωνυμία «Φίλοι Μουσείου Πόλης Κατερίνης Α.Μ.Κ.Ε.» - Ποίου Μουσείου; Υπάρχει ή θα γίνει; Από την Αντιπεριφέρεια, τον Δήμο Κατερίνης; Κάποιον άλλο; -σε συνεργασία με το “Δίκτυο για τη Μελέτη των Εμφυλίων Πολέμων” πρόκειται να πραγματοποιήσει ένα συνέδριο, με θέμα: «Η Πιερία στη δεκαετία του 1940».
Ένα συνέδριο για...
τη δεκαετία 1940-1950 που ενώ επισώρευσε βαρύτατες υλικές καταστροφές σε δημόσιεςκαι ιδιωτικές υποδομές, (π.χ. δρόμους, γέφυρες, σιδηροδρομικά/τηλεπικοινωνιακά δίκτυα, κτηριακές υποδομές, κρατικές ή ιδιωτικές κλπ.), και έναννέο διχασμό με χιλιάδες νεκρούς και τραυματίες,να χαρακτηρίζεται από τη Μη Κερδοσκοπική Εταιρία «Φίλοι Μουσείου Πόλης Κατερίνης» ως ρηξικέλευθη. Δηλαδή ως δεκαετία που ήλθε σε ρήξη με το καθιερωμένο, κατά την οποία επιχειρήθηκε κάτι νέο,κάτι πρωτοπόρο και καινοτόμο. Μπορεί, αλήθεια, η δεκαετία μέσα στην οποία οδηγηθήκαμε σε τρεις εμφυλίους πολέμους, σε στρατιωτικά πραξικοπήματα και στάσεις, σε περισσότερους από τους δεκαπέντε χιλιάδες νεκρούς του πολέμου εναντίον των εισβολέων φασιστών και ναζιστών, στον «εξ ανάγκης» εθελούσιο ξενητεμό-ξεσπίτωμα των ηττημένων κλπ. να θεωρηθεί πρωτοπόρος και καινοτόμος; Είναι, αντιθέτως, πικρή αλήθεια ότι από την άποψη αυτή το ΚΚΕ/ΕΑΜ εκμεταλλευόμενο την ξένη κατοχή στο τέλος του πρώτου μισού της δεκαετίας του ’40 κατάφερε με τη βία και την τρομοκρατία να κυριαρχήσει στα βουνά, εν γνώσει των Γερμανών, όπως φαίνεται, ενώ στο δεύτερο ήμισυ μετά την απελευθέρωση και μέχρι τον Αύγουστο του ‘49 προσπάθησε με «επαναστάσεις» την βίαιη κατάληψη της εξουσίας και την αλλαγή του κοινωνικο-οικονομικού προσανατολισμού της χώρας. Οδηγώντας, πραγματικά, τη χώρα μας στα υπαρξιακά της όρια και τον Λαό της σε νέες και πρωτόφαντες αναταραχές και ακραίες σωματικές και ψυχικές δοκιμασίες. Επιμένουν οι οργανωτές του Συνεδρίου ότι όλα αυτά, που δεν συνέβησαν τυχαία την Δεκαετία του ’40 και οδήγησαν, όπως σωστά διαπιστώνουν, σε “διάβρωση και διχασμό της ελληνικής κοινωνίας”,ήταν πρωτοπόρα και καινοτόμα; Σίγουρα όχι για έναν εχέφρονα, όμως απαραίτητα για τους θιασώτες του «νέου αγγελικά πλασμένου κόσμου» του «υπαρκτού σοσιαλισμού», που επαγγέλλονταν η Επανάσταση του ΚΚΕ. Από την εισαγωγή της ανακοίνωσης της Οργανωτικής Επιτροπής, αλλά κυρίως από τις ενδεικτικές θεματικές ενότητες που θα ήθελαν τα μέλη της να καλύψει το συνέδριο αυτό,φαίνεται ότι οι «οικοδεσπότες» της εκδήλωσης δεν έχουν απλώς αυτή μόνο τη «φιλοδοξία», να παρουσιάσουν, δηλαδή, την αιματοβαμμένη αυτή δεκαετία ως ρηξικέλευθη, πρωτοπόρο και καινοτόμο, αλλά ότι ήταν η αριστερά που «οδηγούσε» στην πρόοδο στη ρήξη με το «καθιερωμένο», με το κατ΄αυτούς παλιό, το περασμένο, το σάπιο, το σκουριασμένο, το αντιδραστικό…τον εχθρό.Με όλους εκείνους δηλαδή που δεν ήταν με το ΚΚΕ/ΕΑΜ. Έτσι, στις ενδεικτικές θεματικές ενότητες περιλαμβάνονται ή/και παρουσιάζονται με προσοχή θέματα «πιασιάρικα» και, γενικά, ουδέτερα και γενικόλογα που μπροστά στα προτάγματα ζωής και θανάτου, διατήρησης της ακεραιότητας τη Ελλάδος που έθετε η αγριότητα του εξαετούς (Σεπτ.”43-Αύγ.”49), στην πραγματικότητα,εμφυλίου σπαραγμού,δείχνει έλλειψη ενσυναίσθησης των υπαρξιακών κινδύνων που πέρασε αυτή η χώρα και οι πολίτες της τη δεκαετία του ΄40. Αποκλείοντας, όμως, με εκκωφαντική βουβαμάρα θεματικές ενότητες που καθόρισαν την πορεία, την εξέλιξη, το τελικό αποτέλεσμα αυτής της Εθνικής Τραγωδίας της δεκαετίας 1940-’50. Μιας τραγωδίας που άφησε ανεξίτηλη τη σφραγίδα της στα γνωστά και κυρίως άγνωστα προσωπικά τραύματα των αφανών αλλά πραγματικών πολιτών, και των δύο πλευρών, αυτής της χώρας. Αποσιωπώντας έτσι, τις ευθύνες που,τώρα πια, που υπάρχει ένας πλούτος στοιχείων, αναβλύζουν πηγαία και τα οποία προσπαθούν,οι εκπρόσωποι της Μη Κερδοσκοπικής Εταιρίας απλώς να αποκρύψουν.Επιβεβαιώνοντας οι σύγχρονοι κομμουνιστογενείς αριστεροί ότι πάσχουν από το τραυματικό σύνδρομο των αυτοεξόριστων για πολιτικούς λόγους συντρόφων τους οι οποίοι, όπως και οι εμιγκρέδες της Γαλλικής Επανάστασης «δεν είχαν ξεχάσει τίποτα και δεν είχαν μάθει τίποτα» στην αυτοεξορία τους (ΛΕ ΓΚΟΦ, 1998; Ιστορία και Μνήμη).
Αποσιωπώνται, τεχνηέντως περίοδοι και πρακτικές στις οποίες οφείλεται κατά κύριο λόγο η τραγικότητα της δεκαετίας αυτής, με στόχο, όπως φαίνεται, τη συσκότιση της αλήθειας για τις ευθύνες,για τα δράματα, τον τρόμο και τον πόνο, ιδιαίτερα των αόπλων πολιτών αλλά και τους κινδύνους που διέτρεξε και αυτή ακόμη η ακεραιότητα της πατρίδας μας την περίοδο της Κατοχής και κυρίως το 1944 με κορύφωση το τρίμηνο Οκτωβρίου-Δεκεμβρίου στα βόρειοδυτικά, ιδιαίτερα, σύνορά της από τους Γιουγκοσλάβους και τους Βούλγαρους (ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ, ΑΓΓ, 2015; σελ. 168. ΚΩΦΟΣ ΕΥΑΓ., 1989; κλπ). Που δεν προσφέρονται ούτε προς παραδειγματισμό ούτε προς επιλεκτική, ωραιοποιημένη και, προφανώς ούτε για μονομερώς χρησιμοποιούμενη λήθη. Αλλά μόνον προς αποφυγή επανάληψής τους. Για Εθνική αυτογνωσία. Και είναι περίοδοι και πρακτικές από τις οποίες αναβλύζουν αβίαστα τα λάθη και οι ευθύνες γι’ αυτά. Και μπορούν να απαντήσουν στο ερώτημα “ποίοςήρξατο χειρών αδίκων” ή “ποιός διέπραξε πρώτος μια άδικη, βίαιη πράξη”.
Όπως φαίνεται,οι οργανωτές αυτού του συνεδρίου σκοπίμως αποσιώπησαν κρίσιμες περιόδους και πρακτικές πτυχές της Δεκαετίας του ’40 μη αναφερόμενοι καν σε κρίσιμα θέματα όπως για παράδειγμα: Η πείνα και ο λιμός του χειμώνα 41-42, οΚατοχικός Εμφύλιος, η ΕΑΜοκρατία, η Κόκκινη Τρομοκρατία και την σχέση της με την λεγόμενη «Λευκή Τρομοκρατία»,τα Δεκεμβριανάπου συγκλόνισαν την Αθήνα με τις συλλήψεις, την ομηρία και τις αθρόες εκτελέσεις καθ΄οδόν προς την Θήβα όσων αδυνατούσαν να περπατήσουν και τη συνακόλουθη ταλαιπωρία των ομήρων όλων των κοινωνικών τάξεων, ηλικιών και φύλου στα χιονισμένα βουνά της Αττικο-Βοιωτίας, για να χρησιμοποιηθούν για το «παζάρι» με την Κυβέρνηση της «αντίδρασης»…, τα αίτια της παρουσίας, της δράσης καιτις επιδιώξειςτων Σλαβομακεδόνων του Τίτο στη Μακεδονία,ολόκληρο το 1944. Και τέλος την περιώνυμη απόφαση της 5ης Ολομέλειαςτης Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ κάπου στονΓράμμο,τοχειμώνα του 1949.Με την οποία υπόσχονταν στους Σλαβομακεδόνες των Σκοπίων που πολεμούσαν στο πλευρό τους, τηδική τους πατρίδα,με την ίδρυση,μετά την νίκη τουλεγόμενου«Δημοκρατικού Στρατού»,του δικού τους ανεξάρτητου «μακεδονικού κράτους», στην Μακεδονία μας (ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗΣ, 2011, τόμ. 5, σελ.137).
Καθ΄ όλη τη διάρκεια της δεκαετίας αυτής,η Πιερία έδωσε το «παρών» στην τραγική αυτή εμφύλια έριδα με τίμημα τη ζωή εκατοντάδων στοχοποιηθέντων αμάχων αλλά και δεκάδων στρατευμένων παιδιών της. Υπάρχει μόνον μία διαζευκτική εξήγηση για τις επιλογές-προτάσεις των «Φίλων» της Μη Κερδοσκοπικής Εταιρίας : Είτε ότι αυτοί«ξέρουν»,είτε, απλώς, ότι δεν γνωρίζουν την Ιστορία,είτε το έκαναν σκόπιμα για να διατηρηθεί η «λυτρωτική» για αυτούς συσκότιση. Το λέμε αυτό,διότιμία αντικειμενικά κριτική ματιά μόνον της βιβλιογραφίας των στελεχών του ΚΚΕ και του ΕΑΜ τότε ή πολύ αργότερα (π.χ. Ιωαννίδη, Μπαρτζιώτα κλπ. τότε ή Φαράκου, Λαζαρίδη, Τσιριμώκου, Αγγελόπουλου, Αβδούλου, Τσουκαλά κλπ.αργότερα) θα τους βοηθούσε. Η επιλογή είναι δική τους. Ποτέ δεν είναι αργά.
Όσον αφορά στα μέλη της Επιστημονικής Επιτροπής του συνεδρίου, η «ευθύνή» τους έγκειται στο ότι δεν «διόρθωσαν» τη Μη Κερδοσκοπική Εταιρία, διότιαυτοί, είναι βέβαιο, ότι γνωρίζουν Ιστορία. Και βέβαια υπάρχει θέμα καιμε το “Δίκτυο για τη Μελέτη των Εμφυλίων Πολέμων” που «επιτρέπει» χωρίς όρους και κανόνες τη χρησιμοποίησή του.
