Όταν η μικρή Μαίρη Λίντα (το πραγματικό της όνομα ήταν Μαρία Δημητροπούλου) γνώρισε τον Μανώλη Χιώτη, ήταν ένα παιδί μόλις έντεκα ετών και σε καμία περίπτωση δεν μπορούσε να φανταστεί πως μεγαλώνοντας αυτός ο άντρας...
θα γινόταν ο μέντορας, ο σύζυγος, το καλλιτεχνικό της πεπρωμένο και ο μεγάλος έρωτας της ζωής της.
Και ο χωρισμός τους θα τη σημάδευε για το υπόλοιπο της ζωής της, καθώς η ίδια, μέχρι και λίγα χρόνια πριν τον θάνατό της –τα ξημερώματα της Τετάρτης 22ης Ιουλίου– παραδεχόταν πως «ήταν μεγάλο μου λάθος που χώρισα μαζί του».
Η πρώτη τους συνάντηση έγινε το 1946 και δεκατρία χρόνια μετά παντρεύτηκαν, με κουμπάρα τη Ρένα Βλαχοπούλου, αποδεικνύοντας πως η ζωή φτιάχνει τα καλύτερα σενάρια. Ή μάλλον γράφει τους καλύτερους στίχους, με τον γάμο τους, στις 23 Απριλίου του 1959, να μοιάζει με την ομορφότερη μελωδία και να αποτελεί το καλλιτεχνικό γεγονός της χρονιάς. Η Μαίρη Λίντα ήταν τότε 23 ετών και ο Μανώλης Χιώτης 38 ετών, ήδη απόλυτα καταξιωμένος καλλιτεχνικά.
Αν και τους χώριζαν δεκαπέντε χρόνια, τους ένωναν πολλά περισσότερα και κυρίως εκείνο το άσβεστο πάθος που είχε ανάψει χρόνια πριν, σαν μια παιδική σπίθα. Η ένωσή τους δεν σφράγισε μόνο την προσωπική τους ζωή, αλλά γέννησε και μια ολόκληρη μουσική επανάσταση που ξεκίνησε από τα κοσμικά κέντρα της Αθήνας και έφτασε μέχρι τις μεγάλες πίστες της Αμερικής και τα σαλόνια του Λευκού Οίκου, όπου τραγούδησαν προς τιμήν του Αμερικανού προέδρου Λίντον Τζόνσον. Οι δυο τους όσο έμειναν μαζί, μοιράστηκαν μια σχέση πάθους και απόλυτης χημείας, η οποία όμως έμελλε να καεί γρήγορα από την ίδια της τη φλόγα και τον εγωισμό.
Η γνωριμία με τον Χιώτη όταν ήταν ακόμη παιδί
Η πρώτη τους γνωριμία έγινε όταν η Μαίρη Λίντα ήταν μόλις έντεκα ετών, στο κοσμικό κέντρο «Πίγκαλς», όπου εκείνη είχε βρεθεί για να κάνει πρόβα με την ορχήστρα και τον μαέστρο. Ως παιδί ένιωσε αμέσως έναν βαθύ θαυμασμό για τον κατά πολύ μεγαλύτερό της και ήδη ενήλικα Μανώλη Χιώτη.
«Ήταν φίρμα ο Χιώτης. Εγώ τότε έβγαινα, ήμουν έντεκα με δώδεκα χρόνων. Τον είχα ερωτευτεί από τότε», είχε δηλώσει χαρακτηριστικά η ίδια σε συνέντευξή της στην εκπομπή «Προσωπικά». Μόλις εκείνος την άκουσε να τραγουδά, εντυπωσιάστηκε από την ωριμότητα και το μέταλλο της φωνής της, δίνοντάς της με χιούμορ μια υπόσχεση που έμελλε να αποδειχθεί προφητική: της είπε πως θα την παντρευόταν μόλις εκείνη μεγάλωνε και έφτανε στο ύψος του.
Τα χρόνια πέρασαν, η Μαίρη μεγάλωνε και ο Χιώτης παντρεύτηκε την πρώτη του σύζυγο, την τραγουδίστρια και στιχουργό Ζωή Νάχη (το πραγματικό όνομα της οποίας ήταν Ζωή Γρυπάρη), με την οποία χώρισαν στα μέσα της δεκαετίας του 1950. Εκείνος ο πρώτος γάμος του συνθέτη λειτούργησε σαν μαχαιριά για τη νεαρή Λίντα, όμως ο δημιουργός, αμέσως μετά το διαζύγιό του, επέστρεψε στη ζωή της για να εκπληρώσει εκείνο το παλιό, παιδικό αστείο.
Η ίδια έχει περιγράψει με κάθε λεπτομέρεια το πώς φτάσανε τελικά στα σκαλιά της εκκλησίας: «Εγώ δούλευα τότε στην “Κομπαρσίτα”. Συναντηθήκαμε μια μέρα και μου λέει: “Θα σε πάω εγώ στη δουλειά σου”. Ήρθε μαζί μου, τελείωσε το πρόγραμμα, με περίμενε και με πήγε στο σπίτι. Μου θύμισε αυτό που μου είχε πει όταν ήμουν μικρή: “Θυμάσαι που σου είχα πει πως αν φτάσεις στο ύψος μου θα σε παντρευτώ; Ε, ήρθε ο καιρός!”». Αυτό το αυθόρμητο και επίμονο φλερτ οδήγησε με μαθηματική ακρίβεια στον γάμο τους, επισφραγίζοντας έναν από τους πιο θυελλώδεις και εμβληματικούς έρωτες της ελληνικής μουσικής ιστορίας.
Ο γάμος και η «κατάκτηση» της Αμερικής
Η καλλιτεχνική τους συνύπαρξη λειτούργησε ως ο απόλυτος καταλύτης για τη νυχτερινή Αθήνα, αλλάζοντας ριζικά τον τρόπο διασκέδασης. Η Μαίρη Λίντα δεν ήταν απλώς μια συνοδευτική, δεύτερη φωνή, αλλά μια αυτόνομη, απόλυτη πρωταγωνίστρια που έφερε στη σκηνή μια πρωτόγνωρη θεατρικότητα, αέρινη κίνηση και ένα εκρηκτικό μπρίο που μαγνήτιζε τα βλέμματα. Μαζί κατάφεραν να σπάσουν τα κοινωνικά στερεότυπα της εποχής, αναγκάζοντας την κοσμική ελίτ των βορείων προαστίων να κατακλύσει τα λαϊκά πάλκα για να τους αποθεώσει.
Η επικοινωνία τους κατά τη διάρκεια των εμφανίσεών τους ήταν τόσο συγκλονιστική και βαθιά που, όπως ομολόγησε η ίδια η ερμηνεύτρια πολλά χρόνια αργότερα, δεν χρειαζόταν καν να κοιτάζονται στα μάτια, καθώς ο ένας μπορούσε να διαισθανθεί με ακρίβεια την επόμενη ανάσα και την επόμενη νότα του άλλου. Το απόλυτο απόγειο της κοινής τους πορείας γράφτηκε το 1964, όταν το ζευγάρι πήρε τη μεγάλη απόφαση να ταξιδέψει στην Αμερική, κυνηγώντας ένα… άπιαστο όνειρο που έμελλε να γίνει πραγματικότητα.
Η Μαίρη Λίντα επιβιβάστηκε στο αεροπλάνο έχοντας μαζί της πάνω από διακόσια χειροποίητα, πανάκριβα φορέματα υψηλής ραπτικής. Η επιτυχία τους στα μεγάλα κοσμικά κέντρα της Νέας Υόρκης και του Σικάγο πήρε γρήγορα διαστάσεις θρύλου, με την ομογένεια αλλά και το αμερικανικό κοινό να υποκλίνονται στο ταλέντο του ζευγαριού. Ανάμεσα στους θαυμαστές του διάσημου ζευγαριού συγκαταλέγονταν ο ηθοποιός Άντονι Πέρκινς και η κορυφαία σοπράνο Μαρία Κάλλας.
Σε προσωπικό επίπεδο, όμως, πίσω από τον μεγάλο έρωτά τους κρυβόταν ένα σαράκι που κατέτρωγε σιγά-σιγά τη σχέση τους: η ζήλεια που κλόνιζε τον γάμο τους. Η ίδια η Μαίρη Λίντα έχει περιγράψει με αφοπλιστική ειλικρίνεια εκείνες τις στιγμές της μεγάλης δόξας που έφεραν και τη φθορά: «Για μένα ο Μανώλης ήταν τα πάντα. Ήμασταν όμως όλη τη μέρα μαζί, μαζί στο σπίτι, μαζί στη δουλειά, μαζί στο ταξίδι. Αυτό φέρνει τεράστια φθορά, ειδικά όταν υπάρχει πάθος. Ζηλεύαμε πολύ και οι δύο, γιατί υπήρχε πολλή αγάπη. Όπου υπάρχει πολλή αγάπη, υπάρχει και τρομερή ζήλεια».
Χώρισαν για ένα… βραχιόλι
Το οριστικό τέλος ήρθε από έναν σφοδρό καυγά το 1967 σε ένα δωμάτιο αμερικανικού ξενοδοχείου, με αφορμή ένα πολύτιμο βραχιόλι με μπριγιάν. Όπως είχε αποκαλύψει η ίδια η ερμηνεύτρια: «Ο Χιώτης μού είχε κάνει δώρο αυτό το βραχιόλι και κάθε φορά που καβγαδίζαμε, πάνω στα νεύρα του, μου το ζητούσε πίσω. Μια, δυο, τρεις, κάποτε του είχα πει: “Μανώλη μου, μην το ξαναπείς, γιατί την επόμενη φορά μαζί με το βραχιόλι θα χάσεις κι εμένα”. Εκείνο το βράδυ στην Αμερική το ξαναζήτησε. Ένα πείσμα μας χώρισε. Μάζεψα τις βαλίτσες μου και έφυγα. Ήμασταν νέοι, εγωιστές και κανένας από τους δύο δεν έκανε πίσω για να ζητήσει συγγνώμη».
Η μοίρα δεν τους άφησε περιθώρια για μια ώριμη συμφιλίωση ή μια δεύτερη ευκαιρία, καθώς ο Μανώλης Χιώτης έφυγε αναπάντεχα από τη ζωή το 1970, σε ηλικία μόλις 49 ετών, βυθίζοντας τη Λίντα σε έναν ατελείωτο πόνο και μια ισόβια σκιά μεταμέλειας.
Πολλά χρόνια αργότερα, η μεγάλη ερμηνεύτρια είχε παραδεχτεί: «Το μεγάλο μου λάθος ήταν ότι χώρισα με τον Χιώτη. Δυστυχώς δεν μπορώ να γυρίσω τα χρόνια πίσω». Εκείνη στη συνέχεια της ζωής της προχώρησε σε άλλους δύο γάμους, οι οποίοι κατέληξαν σε ισάριθμα διαζύγια, ενώ με τον δεύτερο σύζυγό της, τον Αλέξανδρο Θεοχάρη, απέκτησε τη μονάκριβη κόρη της, Εύα.
