(Του Μάρκου Μπόλαρη)
Του ηλίου το καθρέφτισμα στο Χαβούλι, Ρώσσοι Λευκοί απέναντι στον Φακό, κατέφυγαν σωτηρία ζητώντας ηττημένοι, στον...
κόλπο του Μούδρου η παράδοση
της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο υπογράφεται
επί του βρετανικού πολεμικού Αγαμέμνων.
Σεπτεμβρίου μεσούντος , αμέριμνοι εμείς
αμή κι ανίδεοι κολυμβητές της καθημερινότητας ,
στο εσπερινό ασημοκαθρέφτισμα του κόλπου,
ένθα ναυλοχούσαν ποτέ στόλοι πολεμοχαρείς,
τα νύν, ιστιοφόρα , ψαροκάικα και ταχύπλοα,
παραγάδια, συρτές , πεζόβολα και δίχτυα ,
ενός γλυκού Σεπτέμβρη η παράταση,
πολυχρώμως τα σταυριανά ολάνθιστα στες αυλές ,
του Σταυρού ξημερώνει η παγκόσμιος Ύψωσις
του τρύγου η ώρα, θαρρείς, για το Λημνιό σταφύλι ,
το καλαμπάκι μέλωσε, που ο Όμηρος πόθησε,
κρασί θα στείλουμε, πάλιν, στην απέναντι ακτή,
οι Αχαιοί, ενώ ο Φιλοκτήτης αναρρώνει μόνος,
συνεχίζουν να μάχονται, ερίζοντες στην Τρωάδα !
Το νού μας, αδέρφια, το τόξο, ο οιωνός σαφής,
χωρίς το τόξο του Φολοκτήτη την Τροία
αμήχανον, μάταιη η θυσία του Αχιλλέα,
η Τροία δεν θα πέσει, έγνοια μας, αδέρφια,
στους κρίσιμους τούτους καιρούς, στης
διαχρονίας μας τις ατέρμονες προκλήσεις ,
η παλικαριά μόνη της δεν αρκεί , ο τρόπος
από μόνος του δεν ευωδούται , συσπείρωση
νά, τούτο το κρίσιμο , χωρίς αντίθεες ύβρεις ,
απέναντι σε τούτο τον οχτρό , που ανοήτως
καυχάται τάχα περί θαλασσών και θαλασσινών,
η πρόκληση , αδέρφια, τώρα όπως και τότες,
δική μας , ολάκερη , της ιστορίας σε εμάς
προνόμιο, ατίμητο χάρισμα, δική μας !
Ξιά μας !
