Τὸ ὄνομα αὐτοῦ τοῦ Ἀνθρώπου θὰ ἀντικαταστήσετε μὲ ἐκεῖνο τοῦ τραγουδιστή;;;;;
Ὁ Λεωνίδας τῆς σύγχρονης Ἑλλάδος (κατὰ τὸν Ἰούλιο Βέρν), ὁ ὑπέροχος Σουλιώτης, ὁ Μάρκος Μπότσαρης, ὑπῆρξε ἀπὸ τὶς ἁγνότερες, γενναιότερες καὶ πλέον ἀνιδιοτελεῖς προσωπικότητες τῆς Ἱστορίας μας.
Ὅταν...
διορίστηκε τὸ 1822 ἀπὸ τὴν κυβέρνησι Στρατηγὸς τῆς Δυτικῆς Ἑλλάδος, ἄρχισε ἡ γνωστὴ ΦΑΓΩΜΑΡΑ μεταξὺ τῶν καπεταναίων ποὺ διεκδικοῦσαν τὴν θέσι του.
Προκειμένου νὰ ἀποτρέψῃ τὸν ἐμφύλιο ποὺ προμηνύετο, ἔσκισε τὸ δίπλωμα τῆς στρατηγίας ἐνωπίον ὅλων λέγοντας τὸ παροιμιῶδες: «ὅποιος εἶναι ἄξιος, παίρνει τὸ δίπλωμα αὔριο στὸ πεδίο τῆς μάχης…».
Μαχόμενος στὸ Κομπότι, στὴν Πλάκα καὶ ἀλλοῦ, ὑπηρέτησε τὴν πατρίδα ἀκούραστα ἐνῶ ἡ συμβολή του ἦταν καθοριστικὴ κατὰ τὴν πρώτη πολιορκία τοῦ Μεσολογγίου τὸ ’22.
Πέρα ἀπὸ τὴν προσφορά του στὸν ἀγῶνα, συνέγραψε τὸ «Λεξικὸν τῆς ρωμαϊκῆς καὶ ΑΡΒΑΝΙΤΗΚΗΣ ἁπλῆς», ἔργο σημαντικό, ἐνῶ ἡ "δημηγορία" του, ποὺ εἶναι ὁ λόγος πρὸς τοὺς συμπολεμιστές του πρὶν τὴν μάχη στὸ Κεφαλόβρυσο, ἀποδεικνύει ὅτι θεωρεῖ τοὺς ἀλλόθρησκους ἀλβανοὺς ἐχθρούς.
Στὸν δρόμο πρὸς τὸ Κεφαλόβρυσο, ὁ Μπότσαρης σταμάτησε σὲ μιὰ ἐκκλησία γιὰ νὰ προσευχηθῇ. Ἐκεῖ συνήντησε ἕναν μοναχὸ ποὺ δὲν τὸν γνώριζε.
Τὸν πλησίασε, ἀσπάστηκε τὸ χέρι του σεβαστικά, ἔβγαλε τὸ πουγγί του ποὺ περιεῖχε φλουριὰ καὶ τοῦ τὸ ἔδωσε λέγοντας:
«Πᾶρ’ τα καλέ μου ἄνθρωπε, νὰ τὰ μοιράσῃς στοὺς φτωχοὺς γιὰ νὰ συγχωρεθῇ ἡ ψυχὴ τοῦ Μάρκου Μπότσαρη».
Ὁ ἱερέας ξαφνιασμένος τὸν ρώτησε: «τί λὲς παιδί μου; Πέθανε ὁ Μάρκος;».
Καὶ ὁ ΗΡΩΑΣ γυρίζοντας πρὸς τὸ ἄλογό του ἀπήντησε προφητικὰ: «ὄχι, ἀλλὰ πάει γιὰ νὰ πεθάνῃ!».
ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΤΡΙΧΑ ΑΠΟ ΤΑ ΜΑΛΛΙΑ ΤΟΥ ΔΕΝ ΑΞΙΖΟΥΝ ΚΑΠΟΙΟΙ....
Αφήστε ήσυχο τον ήρωα μας και ασχοληθείτε με άλλα σοβαρά θέματα....
Αυτός ό,τι ήταν να κάνει για την πατρίδα το έκανε....
Εσάς, δυστυχώς, η ιστορία θα σας κατατάξει στις μελανές της σελίδες....
Φτάνει με τον ανθελληνισμό κάποιων....
Β.Β.
